شاعر، نویسنده و هنرمند میان­ رشته­‌ای

سولماز نراقی نویسنده و هنرمند ‌بینا-رشته‌ای ایرانی است که فعالیت هنری‌اش حوزه‌های مختلفی از نویسندگی، موسیقی، خطاطی و ویدیوگرافی را دربر گرفته است. نوازندگی سه‌تار و خوشنویسی را از نوجوانی آغاز کرد و در نوزده سالگی جوان‌ترین مدرس انجمن خوشنویسان تهران شد. در رشته زبان و ادبیات فارسی تحصیل کرد و فعالیت حرفه‌ای خود را در صحنه‌ی ادبی و هنری ایران با نوشتن، خوانندگی و ترانه‌سرایی همراه با سه‌تار و برپایی نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی گسترش داد. او  در آثار ادبی خود کوشید از قالب‌های متعارف نوشتاری فرارَوی کند. تجربه خطاطی، او را به شعر انضمامی هدایت کرد و تجربه موسیقی به پرفورمنس-شعر و سپس از ترکیب هر دو ویدئو-شعرهایی ساخت که در گالری‌ها به نمایش در می‌آمدند؛ مسیری که آغازگر جست‌وجوی مداوم او در یافتن صورت‌های دیداری، بدنمند و اجرایی برای زبان بود.

ورود او به دنیای کودکان از موسیقی آغاز شد. نخستین آلبوم‌ـ‌کتاب موسیقی کودک او، «تاتی‌تاتی» که خود آهنگسازی و اجرای آن را بر عهده داشت، طی دو سال به چاپ سوم رسید. استقبال گسترده‌ی مخاطبان کودک از این اثر، او را به خلق ترانه‌ها و قصه‌های موزیکالی سوق داد که ضمن برخورداری از درونمایه آموزنده، از ترکیب زبان‌های هنری گوناگون شکل گرفته بودند. آثاری بر پایه مقام‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایرانی که موضوعات متنوعی از قبیل ترس‌های رایج کودکان، آموزش‌های جنسی، نوروز، یلدا و قصه چهار فصل را در برمی‌گرفت. 

داستان‌گویی، ترانه‌سرایی، اجرای سه‌تار و آواز و بعدها، انیمیشن و رسانه‌های دیجیتال، به‌تدریج اجزای یک فعالیت هنری چندرشته‌ای را تشکیل دادند؛ مسیری که از جمله به ساخت مجموعه‌های موزیکال انیمیشنی فارسی برای BBC Persian و پادکست موفق هاچین واچین برای رادیو فردا انجامید که نراقی نویسندگی، کارگردانی، اجرا و تولید آن‌ها را بر عهده داشت.

 او همچنین نخستین ترانه‌ی فارسی درباره‌ی «عضو خصوصی» و حریم بدن را برای کودکان ساخته و با سه‌تار اجرا کرده است؛ ترانه‌ای که آغازگر مجموعه‌ای انیمیشنی و موزیکال با موضوع تربیت جنسی کودکان سه تا شش سال برای تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی شد. 

او اکنون ساکن لندن است. تحصیلات خود را در رشته رسانه دیجیتال خلاق ادامه داده و در حال شکل‌دادن به استودیو اجیمجیک است؛ استودیویی بینارشته‌ای که علاوه بر تولید محتوای دیجیتال برای کودکان، به دنبال تبدیل داستان، شعر، موسیقی و رویاهای جمعی به روایت‌های محیطی است. فضایی فیزیکی که مخاطب بتواند به‌ آن‌ وارد شود و خیالات و ایماژها را بطور ملموس تجربه کند.