در این مجموعه، از ظرفیت های خوشنویسی ایرانی به ویژه نستعلیق، برای آفریدن فرم هایی بهره برداری شده که یادآور آیکون ها و علائم بازدارنده یا هشداردهنده ی شهری اند. هنرمند، با استفاده از ظرفیت های لوگوگرافیک خط، به معنویت آمرانه ای اشاره می کند که از خلال این هنر به نسل او اعمال شده است. امروزه، رواج آیکون های گرافیکی، از احیای لوگوگرام ها و تصویرنگاشت هایی خبر می دهد که وابسته به زبان خاصی نیستند و معنامندی خود را از توافق های جمعی یا قراردادهای جهان شمول می گیرند. صورت های آیکونیک این مجموعه، همچنین به رابطه ی درونی خط و قدرت طعنه می زنند؛ رابطه ای که هرچند عمرش به قدمت تاریخ نوشتار است اما با استیلای حکومت دینی در ایران، نمودهای دیگری نیز یافته است. این شعر بلند تصویری، سفرنامه ی خالقزی است از تهران به اورشلیم، به فرمان خداوند و عاشق شدن و گمراهی اش در طول راه، و سپس مجازات شدنش و درافتادنش به هاویه ی ظلمت که با ارجاع های متناوب به قصه ی طوطی و بازرگان مثنوی معنوی همراه شده است از باب تاکید بر اهمیت زبان اشاره بخش هایی از این شعر سال ۹۶، در نشریه اینترنتی طوطی مگ به همراه یادداشتی از آنیما احتیاط منتشر شد و سال ۹۷، در یکی از جلسات کلمه های باکارا در تهران اجرا شد.
